ECR werd opgericht door twee zeer miskende Vlaamse artiesten in een Amsterdams literair café (ik geloof op de Dam). Terplaatse waren beide artiesten geïntrigeerd door een niet onknappe dame die haar gedachten aan het neerpennen was in een schriftje. Geïnspireerd door de gevleugelde uitspraak "Wedden dat ze ook mooi volzinnen kreunt", besloten onze helden onverwijld een nieuw platform op te richten voor eveneens miskende Vlaamse genieën. Dit omdat de nood voor dergelijke labels ongekend groot is.
Ziedaar: eenvoudige woorden vormen samen intellectueel genot...
Akte van memorie
Zie ik geelrood, ben ik uitgelaten. Is het rood aan blauw gepaard, haak ik naar de don'kre dingen die er niet meer zijn. Heenzijn is vaal, terugwerken is opkleuren, tot er geelrood voor mijn ogen staat.
Mijn binnenschaal loopt rond 't rode rond. Het is nooit zo bleek bij mij van binnen dat het niet naar buiten mag. Rood moet stromen, mens'lijk toch?
De adel van wat verging of gleed, wat bloedblauw onder dingen ligt, dat moet er uit gelicht, op mijn buitenstoep in kleurschalen in de zon gelaten en zo beschenen dat de tijd wordt weggegeeld en alles even hel wordt als het weldra was. Uit "Zwart uit Wondermond" (Atte Jongstra)
Schaamteloos weggeplukt uit de verzencyclus Een warme holte van Walter Haesaert:
“Zij was de tederste van alle tederheden zij was de letters van mijn woord, mijn ligplank, mijn koel water. Zij was het glanzend hout waarin de ringen van de jaren die wij samen waren.
Als gij haar ooit ontmoet, spreek haar dan aan, maar haal voordien de naalden uit Uw stem. Pijnig haar niet. Geloof in haar, maar plet voordien de tuinslak twijfel in uw hand.
Want zij was goed, zij was geschenk van zomers, Zeg haar dat ik haar zoek, dat ik aan elke hoek weer navraag doe, als was zij laatste woord van een zeer graag gelezen boek.”
Ordo ad Chao was vorig jaar één van mijn persoonlijke hoogtepunten qua (black) metal. Misschien is dit voorlopig wel de beste black-metal plaat van de 21ste eeuw. In mijn review heb ik die visie destijds grondig verdedigd in ieder geval.
Thans is een eerste video verschenen in de vorm van "Anti":
Weer zo'n band waarvan de meesten zich eens goed achter de oren krabben wanneer ik er een plaatje van op zet. Experimentele black-metal heet dat dan. Dat ze ook gevoel voor humor hebben blijkt uit deze cover van Louis Armstrong:
I see newborn graves, dirt dimmed with steam Open womb flesh, death and disease
and I think to myself, what a wonderful world.
I see ethnic cleansing, pain beyond belief Whole nations murdered, sorrow and grief
and I think to myself, what a wonderful world.
The silhouettes of murder, so pretty in the sky Where rapists stare in wonder, at children passing by I see friends shaking hands, saying how do you do? But they're really saying, hey fuck you!
I see men talking peace, words full of shit Eyes welled with war, poison and deceit
and I think to myself, what a wonderful world. Yeh, I think to myself, what a wonderful world. Oh yeh.
Met Dark Thrones and Black Flages heeft Darkthrone onlangs weer een extra hoofdstuk aan zijn discografie gebreid. En alsof het nog niet gek genoeg is, trekt de band deze maand alweer de studio in om hun vijftiende plaat op te nemen.
Een prima voorbeeld van Darkthrone nieuwe stijl is dit geniale The Winds They Called The Dungeon Shaker:
In the depths of the underground Through the nurseries of real metal sound Governing the molten core No more slavery anymore
THE WINDS! THEY CALLED - THE DUNGEON SHAKER THE WINDS! THEY CALLED - THE DUNGEON SHAKER
We are older and wiser (and) the underground thrives (but) posers are the same with their metal lies In a seance of insanity with maniacal screams Does your metal knows what metal really means?
THE WINDS! THEY CALLED - THE DUNGEON SHAKER THE WINDS! THEY CALLED - THE DUNGEON SHAKER To the Bone!!!
Welaan dan, ons aller Sepultura laat weer 's van zich horen. Binnenkort komt de band aanzetten met een conceptplaat gebasserd op A Clockwork Orange (Schwing!) en die zal A-Lex gaan heten. Een voorproefje:
God, wat hou ik van deze band. Krux luisteren is zoals je eigen zweet ruiken. De mensen rond je vinden het maar niks, trekken er zelfs hun neus voor op, maar jij vindt het geweldig. Luister even mee naar Popocatepetl van het titelloze debuut.
Cornelis Buddingh' (1918 - 1985) was een Nederlands dichter en prozaïst. Aan zijn pseudoniem hangt een leuk verhaal vast. Buddingh's roepnaam was Kees, geschreven met een K.
"Een heleboel mensen kunnen, vreemd genoeg, niet tegen initialen in schrijversnamen. Dat je als C. Buddingh' publiceert nemen ze - bewust of onbewust - ergens niet: die 'C' moet en zal een naam worden. En zo prijk je - zonder dat je het zelf wilt - op de meest uiteenlopende plaatsen als 'Cees', een voornaam die ik zelf wel als laatste zou uitkiezen" [Uit: C. Buddingh', En in een mum is het avond, Amsterdam 1975].
Buddingh' maakte zelf altijd onderscheid tussen de persoonsnaam Cornelis (Kees) Buddingh' en de auteursnaam C. Buddingh'. Toch is hij daar ook zelf niet altijd consequent mee omgegaan. Zo moet hij beslist drukproeven hebben geaccordeerd waarop zijn naam als Cees Buddingh' vermeld stond.
"Pluk de Dag" is zijn bekendste gedicht. PLUK DE DAG
Vanochtend, na het ontbijt, ontdekte ik, door mijn verstrooidheid, dat het deksel van een middelgroot potje marmite (het 4 oz net formaat) precies past op een klein potje heinz sandwich spread
natuurlijk heb ik toen meteen geprobeerd of het sandwich spread-dekseltje ook op het marmite-potje paste
Voor al wie treurt om het heengaan van Arcturus en voor wie zelfs al veel langer treurt om het vertrek van Garm bij Arcturus is er nu Vulture Industries. Zanger Bjørnar Erevik Nilsen klinkt haast identiek als Garm in zijn beste dagen en ook de muziek heeft wel heel erg veel weg van de hoogtijdagen van de desbetreffende band. Luister maar eens naar het schitterende Blood don't Flow Streamlined en overtuig uzelf.
Fans van het machtige Twin Peaks weten meteen waar deze band zijn naam haalde. Audrey Horne bestaat uit de gitaristen Arve Isdal (Trinacria, Enslaved, I en Malignant Eternal) en Thomas Tofthagen (Sahg), drummer Kjetil Greve (Deride) en zanger Toschie. Hun derde album heet "Le Fol" en van dat album komt onderstaande song, Treshold.
Ze zijn behoorlijk traag uit de startblokken geschoten (de band bestaat immers al sinds 1993), maar nu lijkt het er op dat Keep of Kalessin eindelijk de vruchten gaat plukken van jaren noeste arbeid. Hun laatste werkje Kolossus wordt overal goed ontvangen en dat lijkt mij niet meer dan normaal. Een proevertje voor wie ze nog niet kent:
Naar mijn smaak het beste nummer die de band ooit opnam met Maniac achter de microfoon. Alles wat erna of ervoor komt met die knakker beschouw ik als overbodig. Hij klinkt als een speenvarken die gekeeld wordt, maar deze song is te goed om te negeren.
They speak... In the garden of the prophet Divine madness... The order of the cosmic immoral For what is humanity If not forlorn And crawling to my hands When the moment sings For I have read the signs And I have solved the riddle of eternal life The Jinnah have spoken For I have read the signs And I have solved the riddle of eternal life...
Ik hou er - zelf een ouwe black-metal fan zijnde - wel van om mijn oude helden aan het werk te zien. Niet zelden, zeg maar zo goed als altijd, blijkt hun "evil" imago niet bepaald overeen te komen met wie ze in werkelijkheid zijn. Dat levert soms hilarische beelden op die m.i. het karakter van een band naar een heel ander niveau kan tillen (of duwen, 't is maar hoe je 't bekijkt). Necrobutcher (Mayhem) is een goed voorbeeld hiervan. Een grote bek, weinig bescheiden, maar na een degustatie of twintig en herleid naar zijn "ware ik" minstens zo interessant:
Guido van der Wolk, huisdichter van de Rijksuniversiteit Groningen voor het academisch jaar 2002-2003. Lees en geniet:
Grenzeloze wetenschap
Woorden woorden Langs de muren Langs het raamkozijn Vallen vallen Langs de boekenplank Vervormde beelden Gaan en komen Loodrecht op de Woordenval
Vormen vormen In kast op straat In het trapportaal Kleuren kleuren In de boeken Verbeelding vaart Langs kromme wegen Loodrecht op het Vormenspel
Beelden beelden Op de muren Op het scherm Stromen stromen Op het internet Voortgangsdenken Suist door kabelbaan Loodrecht op de Beeldenstroom
Klanken klanken In het rumoer In de stoelenzaal Springen springen In het gehoor Antwoord komt na onderzoek Vertrek van nergens naar het andere Vragen vragen Gaan en komen Loodrecht op de Woordenval Overal zijn Woorden woorden Woorden voor
(Geïnspireerd op Jan Hanlo's 'Regen regen' 1930)
Ruimtestad
De stad is een eiland. De toren achter mijn zolderraam draagt een rode vacht. Een papegaai schreeuwt zijn tong uit. Tegen een palmboom gebogen leunt de zee als een loom weiland.
Ik lig in het zand en hoor het gejank van gitaren tegen de deuren van de nacht klotsen. Je lichaam beeft. Je voeten vertellen van het kastanjeland. Maar je ogen spreken van het strand.
Verdwenen is het gezicht van zand op de vloedlijn. Alleen de zon weet nog van het eilandweiland. Verdwenen is de façade van hout uit het straatbeeld. Alleen pluto weet nog van het zandstrand.
De tas van de kangoeroe is kwijt. De ruimte is gesloten.
Metropolitaans Mineur
Als ik een kerkklok was, zou ik zwijgen.
God is dood.
Als ik een illusie was, zou mijn naam wereldorde zijn.
Maria Barnas (Hoorn, 28 augustus 1973) is schrijver, dichter en beeldend kunstenaar. Ze schrijft over kunst en poëzie voor de Groene Amsterdammer en De Volkskrant. Een aanradertje:
Er staat een stad op
Vanaf de hoogste verdieping de stad in. Beneden razen de straten van Buenos Aires.
De stad waar alles goed komt.
Ze nemen je mee in hoeken van negentig graden. Maar het waait hier
Schaduwen en het wentelt kiezelstenen gebouwen. Er is er één
Eén van de geniaalste interviews ooit. Fenriz (Darkthrone) toont ons zijn optrekje en praat over zijn helden ("Big sunglasses, cool band!"), zijn maatje Ted (TCB) en produceert en passant een paar van de briljantste oneliners ooit. Helemaal tot het einde blijven kijken voor maximaal plezier!
Mijn eega steekt spontaan een sigaret op als ze dit nummer hoort, zo nerveus wordt ze ervan. En ik vind dat uiteraard geweldig. Van de vorige Dakrthrone-plaat F.O.A.D. Speciaal voor fans van old school thrash.
Yi Fong Au is 17, maakt eigenzinnige gedichten, won voorlopig enkel wat faam bij een voorronde van WriteNow, maar werd al meteen opgemerkt door uitgeverij Prometheus. Een voorsmaakje:
schaakmat
alleen in de winter komt onze ware natuur
nog naar boven: we spreken dan over naakt
tandvlees, kapotte houten lepeltjes, het mes
waarmee we krassen maken in de vloer.
uit de verte horen we donder, dof dreunend
tegen het dikke, geïsoleerde glas, nauwelijks
merkbaar, net als de wierook die wij stoken.
we zien dagelijks mensen, met zachte ogen
en de schaduw van neus en oren op de huid:
Als er één (groot)stad is waarvoor ik mijn stulpje op "den boerenbuiten" zou willen verlaten, dan is het wel Amsterdam. Lees even mee uit het schitterende werk van Guus Luijters:
(32)
In de Kinkerstraat kom ik hem tegen hij blijft staan en spreekt mij aan de man die alles heeft verloren zijn vrouw zijn huis zijn baan woont nu op de Kostverlorenkade o ironie van het bestaan
(13)
Kinkerstraatjes lopen samen meestal door de Kinkerstraat
en hun geblondeerde haren zijn als de manen van een paard
Kinkerstraatjes hebben witte tanden en ze blijven altijd jong
want ze hebben niets om handen Kinkerstraatjes zijn niet dom
en hun dochter is hun alles met hun moeder zijn ze rijk
meestal in de straat van Kinker en soms op de Haarlemmerdijk
(209) II
De kou trok uit de huizen de lampen gingen op de kranten van de ramen werden weer gelezen
door de straten fietsten mannen naar het oude werk dat niet verdwenen was maar altijd naar benzine rook
en plaats bood aan de helden- daden waar wij van verhaalden tot in de kleine uren te land ter zee en in de lucht
de namen die wij noemden knarsten weer als koffiebonen en geurden naar de bloesem van weleer wanneer mijn moeder
's morgens voor mij zong was zij de nacht vergeten de treinen die door mijn dromen bleven rijden de misthoorns van
de schepen op het IJ kanonnen in de verte vlogen forten vroege trams waterdruppels op het dak
mijn moeder zong en ik ik was niet bang ik bond mijn schaatsen onder en onverschrokken gleed ik de wijde wereld tegemoet
Ahaa! Een nieuw album van Saxon staat in de stijgers! Ongetwijfeld ben ik niet de enige die hier met smart op heeft zitten wachten.
De plaat gaat "Into the Labyrinth" heten en de tracklisting voor Europa ziet er als volgt uit:
01. Battalions Of Steel 02. Live To Rock 03. Demon Sweeney Todd 04. The Letter 05. Valley Of The Kings 06. Slow Lane Blues 07. Crime Of Passion 08. Premonition in D Minor 09. Voice 10. Protect Yourselves 11. Hellcat 12. Come Rock Of Ages (The Circle Is Complete) 13. Coming Home (Bottleneck Version)
In Vlaamse velden klappen rozen open Tussen witte kruisjes, rij op rij, Die onze plaats hier merken, wijl in 't zwerk De leeuweriken fluitend werken, onverhoord Verstomd door het gebulder op de grond
Wij zijn de doden. Zo-even leefden wij. Wij dronken dauw. De zon zagen wij zakken. Wij kusten en werden gekust. Nu rusten wij In Vlaamse velden voor de Vlaamse kust.
Toe: trekt gij ons krakeel aan met de vijand. Aan u passeren wij, met zwakke hand, de fakkel. Houd hem hoog. Weest gíj de helden. Laat de Doden Die wij zijn niet stikken of wij vinden slaap noch Vrede - ook al klappen zoveel rozen open In zovele Vlaamse velden.
Hertaling door Tom Lanoye (naar John McCrae)
Het is weer zover. Rond 11 november maak ik graag de gasten bewust voor de thema's die deze "feestdag" uitdraagt. Willens nillens komt dan steeds ook "In Flanders Fields" weer naar boven. Luisteren kan hier.
Hij is dan wel geen ECR-lid, maar hij behoort ongetwijfeld in de Valei der Legendarischen thuis. In een vorig leven Ridder Berus van Clairveaux, thans wereldburger, zo blijkt. Neem een kijkje op Berts webstek en geniet van diens knappe kiekjes.
In juni stierf Pierre Kele-kele Lituka, de in eigen land wereldberoemde worstelaar uit Congo. In 1962, op 20-jarige leeftijd, werd hij kampioen van Zaïre. Negen jaar later was hij kampioen van Afrika. In 1973 behaalde hij de hoogst mogelijke titel van wereldkampioen. Lituka is een beetje een vergeten monument. Zijn glorie was er echter niet minder om. Hij werd amper 66.
"Je ne connaissais rien de la valeur de mes titres", regrette aujourd'hui Pierre Kelekele, le regard tourné vers le passé, lorsqu’on lui demande ce qu’il a fait de sa fortune. Durant son séjour allemand, il déclare n’avoir reçu en mains propres des organisateurs que 110 marks (87 $ environ). "On me disait que l’argent de mes titres était viré au compte de la fédération zaïroise de lutte", affirme l’ancien champion.
ik, ongeoefend bijter zet m’n tanden in m’n eigen staart oog in oog met het orgaan kundabuffer
gehokte riemdrager die ik ben geslagen, ondervoed op m’n best schurftig hondsdol tijdens de helderste dagen van verzengende hitte
dan huil ik als de meesters van weleer blaf naar geklede apen krab gedresseerde vlooien
ergens tussen zwerf - en schoothond in de deuropening slaapt de ware hond
een kat
M.30/05/06
Bij geniale muzike hoort geniale lyriek. Spijtig dat de band een eigen label heeft, anders had ECR deze helden allang getekend. Samples van het betreffende album vind je hier.
Onderstaand een kort stukje uit een interview van mezelf met deze Vlaamse vuilaards.
Sinds 2004 hebben we in Vlaanderen een "ambassadrice van boerenleven". Toch zit het boerenleven niet bepaald in de lift. Kleinere bedrijven zijn slaaf geworden van de voederbedrijven. De eigenaars hebben in veel gevallen geen nagel om aan hun gat te krabben. Is het spelen van Boersk Blek Metle een uiting van nostalgie?
Binnen Lugubrum heerst er wel degelijk een zekere hang naar nostalgie en vergane glorie, daarbij komt dat een agrarisch landschap in onze contreien een mager doch dankbaar substituut is voor natuur. Ik zie het niet graag verdwijnen. Voor de rest interesseer ik me weinig voor het boerenleven. Maar wie weet organiseren we ooit nog eens een soort openlucht "Farm Aid".
Gerrit Komrij schrijft in zijn "Kakafonie - Encyclopedie van de stront" dat de mens niet graag over zijn stront praat: "We hebben er geen controle over, het is té intiem, het stinkt en ziet er afzichtelijk uit, het zou een duivelse daad zijn om te beweren dat men het Lichaam van Christus terug kan uitscheiden, etc" Het lijkt alsof de leden van Lugubrum zich van die schuld en schaamte niks aantrekken, niet?
Wel, een potje kleien is het minimum aan creativiteit waartoe ik me dagelijks verplicht. Meer dan een gezonde fascinatie is het overigens niet; mijn huis staat niet vol met bruine beeldjes en ik maak ook geen stinkende schilderijen. We hebben zoals veel kunstenaars onze bruine periode gehad, dat is alles.
Honderd kleine boten kwamen langszij als apen zo snel klommen kwetterende basjizoeks in ons want om hun Afrika te verpatsen. 'Manden' zeiden ze, 'echte kaketoe, wolaapje, ivoortanden'. Een zware stank omgaf hen, hun Afrika was al lang versjacherd.
In de vallende stilte - plots was de zon weg - dreven traag en donker de bijtende boomstammen langszij. Moe, doodmoe van honderd reizen kijkt de horige van een Europese godsdienst (de cultus van het Tandwiel, de Broodrooster, de Verzwegen Dood)
in het bloeddoorlopen oog van de Congo. Tot mijlen landinwaarts kantelen haaien - altijd dezelfde blauwe kogels van vlees - prauwen om en malen om evennaaste stuk denkt hij
en in het oerwoud van zijn hart nadert een vogelspin traag de laatste paradijsvogel.
uit 'Poezebeest'
Bovenstaand gedicht is een pareltje van Jotie T'Hooft. Schitterend want oer-Belgisch. Wie de bijhorende soundtrack wil, kan ik deze plaat aanbevelen. U zult er zich geen buil aan vallen. Wel even de oortjes stretchen.
Met opgetrokken schouders, toegeknepen ogen, haast dravend en vaak hakend in de mat, lelijk en onbeholpen aan zusters arm gebogen, gaat elke week de idioot naar 't bad.
De damp, die van het warme water slaat maakt hem geruster: witte stoom... En bij elk kledingstuk, dat van hem afgaat, bevangt hem meer en meer een oud vertrouwde droom.
De zuster laat hem in het water glijden, hij vouwt zijn dunne armen op zijn borst, hij zucht, als bij het lessen van zijn eerste dorst en om zijn mond gloort langzaamaan een groot verblijden.
Zijn zorgelijk gezicht is leeg en mooi geworden, zijn dunne voeten staan rechtop als bleke bloemen, zijn lange, bleke benen, die reeds licht verdorden komen als berkenstammen door het groen opdoemen.
Hij is in dit groen water nog als ongeboren, hij weet nog niet, dat sommige vruchten nimmer rijpen, hij heeft de wijsheid van het lichaam niet verloren en hoeft de dingen van de geest niet te begrijpen.
En elke keer, dat hij uit 't bad gehaald wordt, en stevig met een handdoek drooggewreven en in zijn stijve, harde kleren wordt gesjord stribbelt hij tegen en dan huilt hij even.
En elke week wordt hij opnieuw geboren en wreed gescheiden van het veilig water-leven, en elke week is hem het lot beschoren opnieuw een bange idioot te zijn gebleven.
M. Vasalis (1909-1998)
Uit: Parken en woestijnen, A.A.M. Stols, Rijswijk 1940.
Ik mag dan een black-metal fan zijn, ik lig veelvuldig in een deuk als ik sommige tracklistings bekijk op de achterkant van een Cd (of een plaat voor de true en evil extremisten). Titels als "Worshipping a Freezing Darkness Bewitched By Hateful Winter" of "Behold The Silent Whore Over Pagan Wrath" kun je toch nauwelijks serieus, niet?
Ondertussen weet ik waar die blekkies hun songtitels halen, namelijk op deze webstek. Even refreshen en je krijgt meteen een nieuwe titel voor de kiezen. Wil je je eigen "Black metal songtitle-O-matic" voor thuis, dan kan je die hier downloaden.
Schijtziek word ik ervan: de blekkies die lopen te dwepen met Euronymous en Dead (beiden ex-Mayhem). Euronymous was de illustere geestelijke leider van de Noorse black-metal scene (tot aan zijn dood in 1993) en Dead mag gezien worden als een der meest legendarische vocalisten binnen dat genre. Nu is er dus (eindelijk!) een documentaire die het ware verhaal naar voor brengt en de dwepertjes eindelijk de mond kan snoeren: Once upon a Time in Norway. Hierin wordt haarfijn uitgelegd welke gebeurtenissen leiden tot de dood van beide heren. Zoals bekend werd Euronymous vermoord door Varg Vikernes (nota bene op dat moment zijn eigen bassist) en Dead schoot zich enige tijd daarvoor een kogel door het hoofd. De foto van het lijk van Dead (genomen door Euronymous) sierde zelfs een min of meer officiële release van Mayhem (Dawn of the Black Hearts). Geen wonder dus dat de meest extreme lieden in de huidge scene (vaak extreem rechts), beide heerschappen verafgoden. Euronymous was de vleesgeworden extremiteit en "evilness" en Dead moet dan weer een soort mysterieuze, haast mythische figuur zijn geweest die zijn zelfmoord als de ultieme thuiskomt beschouwde.
Dikke kak! Euronymous was een extreem linkse knakker die op de rug van de band gratis plaatjes opstuurde naar o.a. Albanië, Polen "and other shitty countries" [sic, bassist Necrobutcher). Hij was zo "evil" dat de rest van zijn band hem heimelijk uitlachte achter zijn rug en de enige reden waarom een eerste Mayhem-plaat zo lang op zich liet wachten is het feit dat euronymous constant platzak was (door slecht beheer van zijn platenzaak). Dead heeft zich dan weer van het leven beroofd op aandringen van Euronymous. Die zorgde ervoor dat Dead alleen was en het juiste gereedschap bij de hand had. En dan maar lekker extreem kiekjes nemen van je beste maat...
Once upon a Time in Norway is een verademing na 15 jaar verafgoding. Niks ten nadele van Mayhem als band, hoor. Ik geniet zelfs heel erg van de platen die na de dood van Euronymous zijn gemaakt (de ultieme blasfemie!). MAAR, het werd tijd dat sommigen even hard uit hun droom werden gehaald. Bij deze... Kopen die handel!
Een tijdje geleden had ik een gesprek met mijn helden van Toxik. Het heeft heel wat voeten in de aarde gehad eer ik de heren tot een gesprek kon verleiden, maar het resultaat mag er wezen. Het interview vind je hier.
Een groot deel van mijn tijd gaat naar wereldverbeteren (zie mijn profiel). Eén van de uitwasemingen van dat ideaal is mijn intentie om criminele jongeren manieren te leren. Daarvoor heb ik de jeugdgevangenissen van Ruiselede en Beernem als mijn werkterrein gekozen. Jeugdgevangenis mag dan wel een woord zijn dat binnen de Vlaamse ambtenarij gemeden wordt als de pest, maar hoe noem je een gebouw met hekkens en tralies waar je het vuilbak van de jonge maatschappij inkiepert anders? Inderdaad, dat doen we niet. Vandaar dus: jeugdgevangenis.
De instellingen waarover ik al eerder sprak hebben de naam "De Zande" meegekregen. Sommigen beweren dat men beter de gevleugelde uitspraak "dweilen met de kraan open" boven de poorten kan beitelen. Nog anderen hebben het over "Arbeit macht frei". Die laatste categorie negeren we gemakkelijkheidshalve maar even.
Ik weet het, de bierkaai is maar even om de hoek voor wie dergelijk werk doet en de parels voor de zwijnen blijken maar zelden uitverkocht. Toch schep ik er voldoening in om die ene sukkelaar twee zinnen foutloos te doen lezen. Of om dat eeuwige crapuul te laten voordragen hoezeer hij de Endlösung veracht. Het is allemaal een kwestie van perspectief, veronderstel ik.
"Mijn volgende boek is helemaal klaar, maar pas op: het is goed mogelijk dat ik het straks in de stoof steek. Onzekerheid hè. Ik word 's ochtends wakker en bàf: ik begin te twijfelen." (J.M.H. Berckmans in Humo 2636, 14 maart 1991)
Mocht je ooit het excellente "Under the Ivy of Ithamar" uit 1997 van Excess of Cruelty op de kop kunnen tikken, zeker doen! Dit waren ooit helden van mij. Ooit, want de band ligt al jaren uit elkaar. Melodieuze death-metal in de Zweedse stijl, maar dan uit Linden (Vlaams Brabant). Eeuwige roem gaat naar de sterveling die mij hun promo uit 1998 kan bezorgen.
Deze jongens weten hoe het moet. Vettige old school death/grind overgoten met een zompig horrorsausje. Veel lomper ga je ze niet tegenkomen. Thuisbasis? Het idyllische Nieuwpoort.
Maar nu serieus... hihi... Trenchfoot, rasechte thrash uit Oostende (of all places). Met één been in de tachtiger jaren, maar desondanks geen oubollige brol (zoals er wel een hoop opduikt de laatste tijd).
