Lugubrum

Onderstaand een kort stukje uit een interview van mezelf met deze Vlaamse vuilaards.

Sinds 2004 hebben we in Vlaanderen een "ambassadrice van boerenleven". Toch zit het boerenleven niet bepaald in de lift. Kleinere bedrijven zijn slaaf geworden van de voederbedrijven. De eigenaars hebben in veel gevallen geen nagel om aan hun gat te krabben. Is het spelen van Boersk Blek Metle een uiting van nostalgie?

Binnen Lugubrum heerst er wel degelijk een zekere hang naar nostalgie en vergane glorie, daarbij komt dat een agrarisch landschap in onze contreien een mager doch dankbaar substituut is voor natuur. Ik zie het niet graag verdwijnen. Voor de rest interesseer ik me weinig voor het boerenleven. Maar wie weet organiseren we ooit nog eens een soort openlucht "Farm Aid".

Gerrit Komrij schrijft in zijn "Kakafonie - Encyclopedie van de stront" dat de mens niet graag over zijn stront praat: "We hebben er geen controle over, het is té intiem, het stinkt en ziet er afzichtelijk uit, het zou een duivelse daad zijn om te beweren dat men het Lichaam van Christus terug kan uitscheiden, etc" Het lijkt alsof de leden van Lugubrum zich van die schuld en schaamte niks aantrekken, niet?

Wel, een potje kleien is het minimum aan creativiteit waartoe ik me dagelijks verplicht. Meer dan een gezonde fascinatie is het overigens niet; mijn huis staat niet vol met bruine beeldjes en ik maak ook geen stinkende schilderijen. We hebben zoals veel kunstenaars onze bruine periode gehad, dat is alles.

Het hele interview kun je hier vinden.