*******KRUX********

God, wat hou ik van deze band. Krux luisteren is zoals je eigen zweet ruiken. De mensen rond je vinden het maar niks, trekken er zelfs hun neus voor op, maar jij vindt het geweldig. Luister even mee naar Popocatepetl van het titelloze debuut.

C. Buddingh'

Cornelis Buddingh' (1918 - 1985) was een Nederlands dichter en prozaïst. Aan zijn pseudoniem hangt een leuk verhaal vast. Buddingh's roepnaam was Kees, geschreven met een K.

"Een heleboel mensen kunnen, vreemd genoeg, niet tegen initialen in schrijversnamen. Dat je als C. Buddingh' publiceert nemen ze - bewust of onbewust - ergens niet: die 'C' moet en zal een naam worden. En zo prijk je - zonder dat je het zelf wilt - op de meest uiteenlopende plaatsen als 'Cees', een voornaam die ik zelf wel als laatste zou uitkiezen" [Uit: C. Buddingh', En in een mum is het avond, Amsterdam 1975].

Buddingh' maakte zelf altijd onderscheid tussen de persoonsnaam Cornelis (Kees) Buddingh' en de auteursnaam C. Buddingh'. Toch is hij daar ook zelf niet altijd consequent mee omgegaan. Zo moet hij beslist drukproeven hebben geaccordeerd waarop zijn naam als Cees Buddingh' vermeld stond.

"Pluk de Dag" is zijn bekendste gedicht.

PLUK DE DAG

Vanochtend, na het ontbijt,
ontdekte ik, door mijn verstrooidheid,
dat het deksel van een middelgroot potje marmite
(het 4 oz net formaat)
precies past op een klein potje heinz sandwich spread

natuurlijk heb ik toen meteen geprobeerd
of het sandwich spread-dekseltje
ook op het marmite-potje paste

En jawel hoor: het paste eveneens

Vulture Industries

Voor al wie treurt om het heengaan van Arcturus en voor wie zelfs al veel langer treurt om het vertrek van Garm bij Arcturus is er nu Vulture Industries. Zanger Bjørnar Erevik Nilsen klinkt haast identiek als Garm in zijn beste dagen en ook de muziek heeft wel heel erg veel weg van de hoogtijdagen van de desbetreffende band. Luister maar eens naar het schitterende Blood don't Flow Streamlined en overtuig uzelf.

Audrey Horne

Fans van het machtige Twin Peaks weten meteen waar deze band zijn naam haalde. Audrey Horne bestaat uit de gitaristen Arve Isdal (Trinacria, Enslaved, I en Malignant Eternal) en Thomas Tofthagen (Sahg), drummer Kjetil Greve (Deride) en zanger Toschie. Hun derde album heet "Le Fol" en van dat album komt onderstaande song, Treshold.

Keep Of Kalessin

Ze zijn behoorlijk traag uit de startblokken geschoten (de band bestaat immers al sinds 1993), maar nu lijkt het er op dat Keep of Kalessin eindelijk de vruchten gaat plukken van jaren noeste arbeid. Hun laatste werkje Kolossus wordt overal goed ontvangen en dat lijkt mij niet meer dan normaal. Een proevertje voor wie ze nog niet kent:

Mayhem - I Am Thy Labyrinth

Naar mijn smaak het beste nummer die de band ooit opnam met Maniac achter de microfoon. Alles wat erna of ervoor komt met die knakker beschouw ik als overbodig. Hij klinkt als een speenvarken die gekeeld wordt, maar deze song is te goed om te negeren.



They speak...
In the garden of the prophet
Divine madness...
The order of the cosmic immoral
For what is humanity
If not forlorn
And crawling to my hands
When the moment sings
For I have read the signs
And I have solved the riddle
of eternal life
The Jinnah have spoken
For I have read the signs
And I have solved the riddle
of eternal life...

Necrobutcher FTW

Ik hou er - zelf een ouwe black-metal fan zijnde - wel van om mijn oude helden aan het werk te zien. Niet zelden, zeg maar zo goed als altijd, blijkt hun "evil" imago niet bepaald overeen te komen met wie ze in werkelijkheid zijn. Dat levert soms hilarische beelden op die m.i. het karakter van een band naar een heel ander niveau kan tillen (of duwen, 't is maar hoe je 't bekijkt). Necrobutcher (Mayhem) is een goed voorbeeld hiervan. Een grote bek, weinig bescheiden, maar na een degustatie of twintig en herleid naar zijn "ware ik" minstens zo interessant:

Guido van der Wolk

Guido van der Wolk, huisdichter van de Rijksuniversiteit Groningen voor het academisch jaar 2002-2003.
Lees en geniet:

Grenzeloze wetenschap

Woorden woorden
Langs de muren
Langs het raamkozijn
Vallen vallen
Langs de boekenplank
Vervormde beelden
Gaan en komen
Loodrecht op de
Woordenval

Vormen vormen
In kast op straat
In het trapportaal
Kleuren kleuren
In de boeken
Verbeelding vaart
Langs kromme wegen
Loodrecht op het
Vormenspel

Beelden beelden
Op de muren
Op het scherm
Stromen stromen
Op het internet
Voortgangsdenken
Suist door kabelbaan
Loodrecht op de
Beeldenstroom

Klanken klanken
In het rumoer
In de stoelenzaal
Springen springen
In het gehoor
Antwoord komt na onderzoek
Vertrek van nergens naar het andere
Vragen vragen
Gaan en komen
Loodrecht op de
Woordenval
Overal zijn
Woorden woorden
Woorden voor

(Geïnspireerd op Jan Hanlo's 'Regen regen' 1930)

Ruimtestad

De stad is een eiland.
De toren achter mijn zolderraam
draagt een rode vacht.
Een papegaai schreeuwt zijn tong uit.
Tegen een palmboom gebogen
leunt de zee als een loom weiland.

Ik lig in het zand
en hoor het gejank van gitaren
tegen de deuren van de nacht klotsen.
Je lichaam beeft.
Je voeten vertellen
van het kastanjeland.
Maar je ogen spreken
van het strand.

Verdwenen is het gezicht van zand op de vloedlijn.
Alleen de zon weet nog van het eilandweiland.
Verdwenen is de façade van hout uit het straatbeeld.
Alleen pluto weet nog van het zandstrand.

De tas van de kangoeroe is kwijt.
De ruimte is gesloten.

Metropolitaans Mineur

Als ik een kerkklok was, zou ik zwijgen.

God is dood.


Als ik een illusie was, zou mijn naam wereldorde zijn.

Iedereen weet dat er niets te weten is.

Buenos Aires

Maria Barnas (Hoorn, 28 augustus 1973) is schrijver, dichter en beeldend kunstenaar. Ze schrijft over kunst en poëzie voor de Groene Amsterdammer en De Volkskrant. Een aanradertje:

Er staat een stad op

Vanaf de hoogste verdieping de stad in.
Beneden razen de straten van Buenos Aires.

De stad waar alles goed komt.

Ze nemen je mee in hoeken
van negentig graden. Maar het waait hier

Schaduwen en het wentelt kiezelstenen
gebouwen. Er is er één

Met een hart van geschaafde rode steen.

Geniaalste interview ooit

Eén van de geniaalste interviews ooit. Fenriz (Darkthrone) toont ons zijn optrekje en praat over zijn helden ("Big sunglasses, cool band!"), zijn maatje Ted (TCB) en produceert en passant een paar van de briljantste oneliners ooit. Helemaal tot het einde blijven kijken voor maximaal plezier!

CANADIAN METAAAAAAL!!!!!!!!!!!

Mijn eega steekt spontaan een sigaret op als ze dit nummer hoort, zo nerveus wordt ze ervan. En ik vind dat uiteraard geweldig. Van de vorige Dakrthrone-plaat F.O.A.D. Speciaal voor fans van old school thrash.

Yi Fong Au

Yi Fong Au is 17, maakt eigenzinnige gedichten, won voorlopig enkel wat faam bij een voorronde van WriteNow, maar werd al meteen opgemerkt door uitgeverij Prometheus. Een voorsmaakje:

schaakmat

alleen in de winter komt onze ware natuur
nog naar boven: we spreken dan over naakt
tandvlees, kapotte houten lepeltjes, het mes
waarmee we krassen maken in de vloer.

uit de verte horen we donder, dof dreunend
tegen het dikke, geïsoleerde glas, nauwelijks
merkbaar, net als de wierook die wij stoken.

we zien dagelijks mensen, met zachte ogen
en de schaduw van neus en oren op de huid:

kleuren die spreken van bloed, trillen van kou.

De Amsterdamse Gedichten

Als er één (groot)stad is waarvoor ik mijn stulpje op "den boerenbuiten" zou willen verlaten, dan is het wel Amsterdam. Lees even mee uit het schitterende werk van Guus Luijters:

(32)

In de Kinkerstraat kom ik
hem tegen hij blijft staan
en spreekt mij aan de man
die alles heeft verloren
zijn vrouw zijn huis zijn baan
woont nu op de Kostverlorenkade
o ironie van het bestaan

(13)

Kinkerstraatjes lopen samen
meestal door de Kinkerstraat

en hun geblondeerde haren
zijn als de manen van een paard

Kinkerstraatjes hebben witte
tanden en ze blijven altijd jong

want ze hebben niets om handen
Kinkerstraatjes zijn niet dom

en hun dochter is hun alles
met hun moeder zijn ze rijk

meestal in de straat van Kinker
en soms op de Haarlemmerdijk

(209) II

De kou trok uit de huizen
de lampen gingen op
de kranten van de ramen
werden weer gelezen

door de straten fietsten
mannen naar het oude werk
dat niet verdwenen was
maar altijd naar benzine rook

en plaats bood aan de helden-
daden waar wij van verhaalden
tot in de kleine uren te
land ter zee en in de lucht

de namen die wij noemden
knarsten weer als koffiebonen
en geurden naar de bloesem
van weleer wanneer mijn moeder

's morgens voor mij zong was zij
de nacht vergeten de treinen
die door mijn dromen bleven
rijden de misthoorns van

de schepen op het IJ
kanonnen in de verte
vlogen forten vroege trams
waterdruppels op het dak

mijn moeder zong en ik ik
was niet bang ik bond mijn schaatsen
onder en onverschrokken gleed
ik de wijde wereld tegemoet

Nieuw album Saxon

Ahaa! Een nieuw album van Saxon staat in de stijgers! Ongetwijfeld ben ik niet de enige die hier met smart op heeft zitten wachten.

De plaat gaat "Into the Labyrinth" heten en de tracklisting voor Europa ziet er als volgt uit:

01. Battalions Of Steel
02. Live To Rock
03. Demon Sweeney Todd
04. The Letter
05. Valley Of The Kings
06. Slow Lane Blues
07. Crime Of Passion
08. Premonition in D Minor
09. Voice
10. Protect Yourselves
11. Hellcat
12. Come Rock Of Ages (The Circle Is Complete)
13. Coming Home (Bottleneck Version)

Samples beluisteren kun je hier.

In Vlaamse Velden

In Vlaamse velden klappen rozen open
Tussen witte kruisjes, rij op rij,
Die onze plaats hier merken, wijl in 't zwerk
De leeuweriken fluitend werken, onverhoord
Verstomd door het gebulder op de grond

Wij zijn de doden. Zo-even leefden wij.
Wij dronken dauw. De zon zagen wij zakken.
Wij kusten en werden gekust. Nu rusten wij
In Vlaamse velden voor de Vlaamse kust.

Toe: trekt gij ons krakeel aan met de vijand.
Aan u passeren wij, met zwakke hand, de fakkel.
Houd hem hoog. Weest gíj de helden. Laat de Doden
Die wij zijn niet stikken of wij vinden slaap noch
Vrede - ook al klappen zoveel rozen open
In zovele Vlaamse velden.

Hertaling door Tom Lanoye (naar John McCrae)

Het is weer zover. Rond 11 november maak ik graag de gasten bewust voor de thema's die deze "feestdag" uitdraagt. Willens nillens komt dan steeds ook "In Flanders Fields" weer naar boven. Luisteren kan hier.

De meester aan het woord

I

Zoals zijn beelden ergens beginnen
iets te laten zien – het kan alles zijn overal

iets ergens op een tafel achter een raam
tegen een muur of waar dan ook alles kan

en zoals ze zich dan als het ware voortzetten
in de plek waar ze begonnen

en tegelijk die plek bij hen binnendringt
hen al bijna begint op te heffen

zo wil ik dat ook gedichten beginnen ergens
iets te beschrijven

Rutger Kopland, eerste gedicht in Zoals zijn beelden

De Zande

Voila, hier werkt uw nederige blogger: GBJ De Zande Ruiselede.

bERT vERTOMMEN pHOTOGRAPHY

Hij is dan wel geen ECR-lid, maar hij behoort ongetwijfeld in de Valei der Legendarischen thuis. In een vorig leven Ridder Berus van Clairveaux, thans wereldburger, zo blijkt. Neem een kijkje op Berts webstek en geniet van diens knappe kiekjes.

Kele-Kele Lituka

In juni stierf Pierre Kele-kele Lituka, de in eigen land wereldberoemde worstelaar uit Congo. In 1962, op 20-jarige leeftijd, werd hij kampioen van Zaïre. Negen jaar later was hij kampioen van Afrika. In 1973 behaalde hij de hoogst mogelijke titel van wereldkampioen. Lituka is een beetje een vergeten monument. Zijn glorie was er echter niet minder om. Hij werd amper 66.

"Je ne connaissais rien de la valeur de mes titres", regrette aujourd'hui Pierre Kelekele, le regard tourné vers le passé, lorsqu’on lui demande ce qu’il a fait de sa fortune. Durant son séjour allemand, il déclare n’avoir reçu en mains propres des organisateurs que 110 marks (87 $ environ). "On me disait que l’argent de mes titres était viré au compte de la fédération zaïroise de lutte", affirme l’ancien champion.

De Ware Hond

ik, ongeoefend bijter
zet m’n tanden
in m’n eigen staart
oog in oog
met het orgaan
kundabuffer

gehokte riemdrager die ik ben
geslagen, ondervoed
op m’n best
schurftig
hondsdol
tijdens de helderste dagen
van verzengende hitte

dan huil ik
als de meesters
van weleer
blaf naar geklede apen
krab gedresseerde vlooien

ergens
tussen zwerf - en schoothond
in de deuropening
slaapt
de ware hond

een kat

M.30/05/06

Bij geniale muzike hoort geniale lyriek. Spijtig dat de band een eigen label heeft, anders had ECR deze helden allang getekend. Samples van het betreffende album vind je hier.

Lugubrum

Onderstaand een kort stukje uit een interview van mezelf met deze Vlaamse vuilaards.

Sinds 2004 hebben we in Vlaanderen een "ambassadrice van boerenleven". Toch zit het boerenleven niet bepaald in de lift. Kleinere bedrijven zijn slaaf geworden van de voederbedrijven. De eigenaars hebben in veel gevallen geen nagel om aan hun gat te krabben. Is het spelen van Boersk Blek Metle een uiting van nostalgie?

Binnen Lugubrum heerst er wel degelijk een zekere hang naar nostalgie en vergane glorie, daarbij komt dat een agrarisch landschap in onze contreien een mager doch dankbaar substituut is voor natuur. Ik zie het niet graag verdwijnen. Voor de rest interesseer ik me weinig voor het boerenleven. Maar wie weet organiseren we ooit nog eens een soort openlucht "Farm Aid".

Gerrit Komrij schrijft in zijn "Kakafonie - Encyclopedie van de stront" dat de mens niet graag over zijn stront praat: "We hebben er geen controle over, het is té intiem, het stinkt en ziet er afzichtelijk uit, het zou een duivelse daad zijn om te beweren dat men het Lichaam van Christus terug kan uitscheiden, etc" Het lijkt alsof de leden van Lugubrum zich van die schuld en schaamte niks aantrekken, niet?

Wel, een potje kleien is het minimum aan creativiteit waartoe ik me dagelijks verplicht. Meer dan een gezonde fascinatie is het overigens niet; mijn huis staat niet vol met bruine beeldjes en ik maak ook geen stinkende schilderijen. We hebben zoals veel kunstenaars onze bruine periode gehad, dat is alles.

Het hele interview kun je hier vinden.

Een streepje poëzie

(de Congo)

Honderd kleine boten kwamen langszij
als apen zo snel klommen kwetterende basjizoeks
in ons want om hun Afrika te verpatsen.
'Manden' zeiden ze, 'echte kaketoe, wolaapje,
ivoortanden'. Een zware stank omgaf hen,
hun Afrika was al lang versjacherd.

In de vallende stilte - plots was de zon weg -
dreven traag en donker de bijtende boomstammen
langszij. Moe, doodmoe van honderd reizen
kijkt de horige van een Europese godsdienst
(de cultus van het Tandwiel, de Broodrooster,
de Verzwegen Dood)

in het bloeddoorlopen oog van de Congo.
Tot mijlen landinwaarts kantelen haaien
- altijd dezelfde blauwe kogels van vlees -
prauwen om en malen om evennaaste stuk
denkt hij

en in het oerwoud van zijn hart
nadert een vogelspin traag de laatste paradijsvogel.

uit 'Poezebeest'

Bovenstaand gedicht is een pareltje van Jotie T'Hooft. Schitterend want oer-Belgisch. Wie de bijhorende soundtrack wil, kan ik deze plaat aanbevelen. U zult er zich geen buil aan vallen. Wel even de oortjes stretchen.