Ghaal interview

Het interview met Ghaal (Gorgoroth) in Metal: A Headbanger's Journey is inmiddels een klassieker in het wereldje.

Het bewuste fragment is hier te zien.

De idioot in het bad

Met opgetrokken schouders, toegeknepen ogen,
haast dravend en vaak hakend in de mat,
lelijk en onbeholpen aan zusters arm gebogen,
gaat elke week de idioot naar 't bad.

De damp, die van het warme water slaat
maakt hem geruster: witte stoom...
En bij elk kledingstuk, dat van hem afgaat,
bevangt hem meer en meer een oud vertrouwde droom.

De zuster laat hem in het water glijden,
hij vouwt zijn dunne armen op zijn borst,
hij zucht, als bij het lessen van zijn eerste dorst
en om zijn mond gloort langzaamaan een groot verblijden.

Zijn zorgelijk gezicht is leeg en mooi geworden,
zijn dunne voeten staan rechtop als bleke bloemen,
zijn lange, bleke benen, die reeds licht verdorden
komen als berkenstammen door het groen opdoemen.

Hij is in dit groen water nog als ongeboren,
hij weet nog niet, dat sommige vruchten nimmer rijpen,
hij heeft de wijsheid van het lichaam niet verloren
en hoeft de dingen van de geest niet te begrijpen.

En elke keer, dat hij uit 't bad gehaald wordt,
en stevig met een handdoek drooggewreven
en in zijn stijve, harde kleren wordt gesjord
stribbelt hij tegen en dan huilt hij even.

En elke week wordt hij opnieuw geboren
en wreed gescheiden van het veilig water-leven,
en elke week is hem het lot beschoren
opnieuw een bange idioot te zijn gebleven.


M. Vasalis (1909-1998)

Uit: Parken en woestijnen, A.A.M. Stols, Rijswijk 1940.

IN DEAD EARNEST

Black Metal titels

Ik mag dan een black-metal fan zijn, ik lig veelvuldig in een deuk als ik sommige tracklistings bekijk op de achterkant van een Cd (of een plaat voor de true en evil extremisten). Titels als "Worshipping a Freezing Darkness Bewitched By Hateful Winter" of "Behold The Silent Whore Over Pagan Wrath" kun je toch nauwelijks serieus, niet?

Ondertussen weet ik waar die blekkies hun songtitels halen, namelijk op deze webstek. Even refreshen en je krijgt meteen een nieuwe titel voor de kiezen. Wil je je eigen "Black metal songtitle-O-matic" voor thuis, dan kan je die hier downloaden.

Once upon a Time in Norway

Schijtziek word ik ervan: de blekkies die lopen te dwepen met Euronymous en Dead (beiden ex-Mayhem). Euronymous was de illustere geestelijke leider van de Noorse black-metal scene (tot aan zijn dood in 1993) en Dead mag gezien worden als een der meest legendarische vocalisten binnen dat genre. Nu is er dus (eindelijk!) een documentaire die het ware verhaal naar voor brengt en de dwepertjes eindelijk de mond kan snoeren: Once upon a Time in Norway. Hierin wordt haarfijn uitgelegd welke gebeurtenissen leiden tot de dood van beide heren. Zoals bekend werd Euronymous vermoord door Varg Vikernes (nota bene op dat moment zijn eigen bassist) en Dead schoot zich enige tijd daarvoor een kogel door het hoofd. De foto van het lijk van Dead (genomen door Euronymous) sierde zelfs een min of meer officiële release van Mayhem (Dawn of the Black Hearts). Geen wonder dus dat de meest extreme lieden in de huidge scene (vaak extreem rechts), beide heerschappen verafgoden. Euronymous was de vleesgeworden extremiteit en "evilness" en Dead moet dan weer een soort mysterieuze, haast mythische figuur zijn geweest die zijn zelfmoord als de ultieme thuiskomt beschouwde.

Dikke kak! Euronymous was een extreem linkse knakker die op de rug van de band gratis plaatjes opstuurde naar o.a. Albanië, Polen "and other shitty countries" [sic, bassist Necrobutcher). Hij was zo "evil" dat de rest van zijn band hem heimelijk uitlachte achter zijn rug en de enige reden waarom een eerste Mayhem-plaat zo lang op zich liet wachten is het feit dat euronymous constant platzak was (door slecht beheer van zijn platenzaak). Dead heeft zich dan weer van het leven beroofd op aandringen van Euronymous. Die zorgde ervoor dat Dead alleen was en het juiste gereedschap bij de hand had. En dan maar lekker extreem kiekjes nemen van je beste maat...

Once upon a Time in Norway is een verademing na 15 jaar verafgoding. Niks ten nadele van Mayhem als band, hoor. Ik geniet zelfs heel erg van de platen die na de dood van Euronymous zijn gemaakt (de ultieme blasfemie!). MAAR, het werd tijd dat sommigen even hard uit hun droom werden gehaald. Bij deze... Kopen die handel!

Voor de ouwe zakken...

Een tijdje geleden had ik een gesprek met mijn helden van Toxik. Het heeft heel wat voeten in de aarde gehad eer ik de heren tot een gesprek kon verleiden, maar het resultaat mag er wezen. Het interview vind je hier.

Criminele jongeren

Een groot deel van mijn tijd gaat naar wereldverbeteren (zie mijn profiel). Eén van de uitwasemingen van dat ideaal is mijn intentie om criminele jongeren manieren te leren. Daarvoor heb ik de jeugdgevangenissen van Ruiselede en Beernem als mijn werkterrein gekozen. Jeugdgevangenis mag dan wel een woord zijn dat binnen de Vlaamse ambtenarij gemeden wordt als de pest, maar hoe noem je een gebouw met hekkens en tralies waar je het vuilbak van de jonge maatschappij inkiepert anders? Inderdaad, dat doen we niet. Vandaar dus: jeugdgevangenis.

De instellingen waarover ik al eerder sprak hebben de naam "De Zande" meegekregen. Sommigen beweren dat men beter de gevleugelde uitspraak "dweilen met de kraan open" boven de poorten kan beitelen. Nog anderen hebben het over "Arbeit macht frei". Die laatste categorie negeren we gemakkelijkheidshalve maar even.

Ik weet het, de bierkaai is maar even om de hoek voor wie dergelijk werk doet en de parels voor de zwijnen blijken maar zelden uitverkocht. Toch schep ik er voldoening in om die ene sukkelaar twee zinnen foutloos te doen lezen. Of om dat eeuwige crapuul te laten voordragen hoezeer hij de Endlösung veracht. Het is allemaal een kwestie van perspectief, veronderstel ik.

J.M.H. Berckmans... zomaar.

"Mijn volgende boek is helemaal klaar, maar pas op: het is goed mogelijk dat ik het straks in de stoof steek. Onzekerheid hè. Ik word 's ochtends wakker en bàf: ik begin te twijfelen." (J.M.H. Berckmans in Humo 2636, 14 maart 1991)

Excess of Cruelty

Mocht je ooit het excellente "Under the Ivy of Ithamar" uit 1997 van Excess of Cruelty op de kop kunnen tikken, zeker doen! Dit waren ooit helden van mij. Ooit, want de band ligt al jaren uit elkaar. Melodieuze death-metal in de Zweedse stijl, maar dan uit Linden (Vlaams Brabant). Eeuwige roem gaat naar de sterveling die mij hun promo uit 1998 kan bezorgen.

Wat ouwe stuff

Burial Ground

Deze jongens weten hoe het moet. Vettige old school death/grind overgoten met een zompig horrorsausje. Veel lomper ga je ze niet tegenkomen. Thuisbasis? Het idyllische Nieuwpoort.



Burial Ground

Trenchfoot

Maar nu serieus... hihi...
Trenchfoot, rasechte thrash uit Oostende (of all places). Met één been in de tachtiger jaren, maar desondanks geen oubollige brol (zoals er wel een hoop opduikt de laatste tijd).



Trenchfoot

Frank Valentino

Een klein stukje sluikreclame: Frank Valentino FTW! Koop zijn platen, draag zijn t-shirts (maar was er wel eerst het zweet uit).

Frank's Webstek